Een gewond dier…

De Veugelfriends. Ongeslagen leider in 3de prov. E.
Spel in Zicht. Knokploeg op een zucht van de top 3.

Met de vorige wedstrijd in gedachten (8-3, met een tussenstand van 6-3), hadden we onze prijzenkast uit voorzorg al afgestoft in afwachting van een nieuwe scalp. Jammergenoeg was het stof nog niet opnieuw nedergedaald of de hoop werd de kop ingedrukt.

De badnewsweek zag er als volgt uit:
- 3S aan de kant met een 3de gele kaart
- Fonso geveld door griep
- Jeroen met een enkelkwetsuur
- Jesse met een lijkkleurtje aan de aftrap

Strijdtoneel was de ijspiste die ze ook wel de Merelbeekse sporthal noemen. En dus niet de tennisclub, Jesse. Een ijspiste was niet waar de enkel van Jeroen op gerekend had, en die gaf er dan ook al na 5 min de brui aan. Gevolg: zonder wisselspelers tegen de leider, waarvan de reservebank waarschijnlijk op nummer 2 zou staan. Toen stond het trouwens al 1-0. Acar had de nummer 12 van vorige week blijkbaar nog altijd in z'n broekzak zitten. Want de nummer 67 van de Vleugelfriends kon er niet meer bij... Het moet wel gezegd, de beste man op het veld.

Maar een gewond dier is altijd gevaarlijk en we lieten ons niet overspelen. De verdediging kreunde maar kraakte niet. Iedereen nam z'n taak op en we legden enkele mooie combinaties op de mat. Een 1-2tje tussen Acar en Davis over de volledige breedte van het veld, lekker teruggelegd op McKenzie, die beheerst afwerkte. Tussenstand aan de rust 3-1. Het kon slechter.

En dat bewezen we in de 2de helft. Veugelfriends schakelde een versnelling hoger en we kwamen er niet meer aan te pas. 7 doelpunten tegen in 25 min. Beren was er ziek van. Het is trouwens de eerste keer dat we dubbele cijfers te incasseren krijgen (Beren, een get-wel-soon-kaartje is onderweg). Tussentijds konden we nog milderen met 2 mooie treffers van Davis, op assists van Beren (jawel!) en Acar (hoekschop). Maar gezien de situatie een verdienstelijke wedstrijd!

Verliezen met 10-3 en toch met een goed gevoel naar huis - behalve Beren dan. Het kan enkel met Spel in Zicht!
Volgende week vrijdag is het onze beurt om een 'patat uit te delen'...

When the going gets though, the though get going

Geen elfstedentocht. Das het slechte nieuws. Maar deze keer treurden we niet lang. Want na de ijspiste van afgelopen vrijdag waar we maar een halve tegenpartij en geen arbiter aantroffen, mochten we dinsdag écht aan de slag. Enkel Jeroen was er deze keer niet bij; de eerste keer van het seizoen trouwens. Fonso werd zijn waardige vervanger.

Het eerste één-tweetje werd in de kleedkamer gespeeld en op slinkse wijze kreeg de Funny Captain een nieuwe cap. Het bleek een té zware last op zijn schouders waardoor hij al na enkele minuten neerzijgde. De enkel had het begeven. Reden? Volgens eigen zeggen “een domme fout op het middenveld, met dom balverlies op een domme plaats. Dom, dom, dom”. Echt funny was het natuurlijk niet en de dader keek een beetje beteuterd naar het tafereel. Een man minder, maar zoals Billy Océan zei: When the going gets though...

De nummer 12 van onze tegenstander bleek onze gevaarlijkste klant, maar Axel stak hem al snel in zijn broekzak. In het begin leidde dit tot soms venijnige woordenwisselingen, maar al na een paar minuten ontstond er zelfs iets als wederzijds respect. Het werd een match in een match, en een entertainend beispiel waarin Axel meestal aan het langste eind trok.

Het scoreverloop? Wel, die mannen kwamen voor na mooi samenspel. Maar we vochten terug in onze gekende stijl. Nog in de eerste helft maakten we gelijk en op slag van rust kwamen we op voorsprong. Ideaal. Voetballend was het niet erg mooi, maar aan het begin van de tweede helft legden we plots zéér mooie combinaties op de - tja - vinylmat? Het ging erg vlotjes naar 5-1. Match gespeeld. Eindstand werd verdiend 6-3.

Idioterieën?
- De goals? Tijdens het douchen was er verwarring troef. Bij het tellen wie er scoorde bleken we 7 treffers te hebben. 3s had er zeker 2, al kan hij zich die tweede tot op vandaag niet herinneren. We bedekken die goal met de mantel der liefde en laten hem dan als een goochelaar verdwijnen. De 3 van Fonso zijn zeker vermeldenswaardig.
- De mooie passeerbeweging en dito goal van onze keeper, aka gelegenheidsveldspeler, tijdens onze wintermatch. Mooi zijn eigen broer en kapitein in de wind gezet. Al moeten we opmerken dat de geschiedenis altijd wordt geschreven door de overwinnaar en daarom niet altijd even accuraat is.
- De broekzak van Axel. Die zit wellicht al vol voetballers. Best volgende week plaats maken voor een paar nieuwe.
- De nieuwe tactiek: doorgaan, neergetackeld worden, protesteren en als de scheids nog steeds niet fluit er gewoon een knal opgeven die lijkt op een pas en dan uitmondt in een goal. Redelijk spectaculair.
- Het achtergrondkoor in bovenstaande video. Pure nostalgie. Nietwaar Daddy Cool?

Volgende week woensdag om 22u tegen Veugelfriends. We zien wel wat dit wordt. Geen druk, no stress.

You win some. You speel some gelijk.

Verdamd. Weer gelijk gespeeld. 6-6 deze keer.

Het niet zo bijster goede resultaat stond voor de match in de sterren geschreven. Davis, buikgriep. Jeroen, sinussen. Maar hij stond wel op het plein en inspireerde de tegenstander tot het meermaals scanderen van 'linkervoet, linkervoet, linkervoet gvdm!'. Beren, snowboarden. Dekens, afwezig. Axel, stond 5 minuten voor tijd bijna aan de thuissporthal tot het verlossende telefoontje kwam. Stond 5 minuten na aftrap op het plein als keeper. Maar zonder handschoenen. Dries had als gelegenheidskeeper toen al een aantal minuten de nul gehouden met o.a. een weergaloze redding. Ook zonder handschoenen . En, last but not least: Fonso had een Erasmus-schoorsteen conditie.

Want dàt was eigenlijk het grootste nieuws van de dag: The return of Fonso!! Jezus himself daalde neder op deze aarde om een potje te voetballen. En werd met veel plezier opnieuw in de ploeg verwelkomd. Zelfs met enkele mannelijke omhelzingen en wederzijds schoudergeklop met hemelsbrede glimlachen. Mochten we zo geen stoere kerels zijn, we zouden een traantje wegpinken. En hij scoorde zowaar de eerste goal. Daarna deemsterde (wat een mooi woord) hij wat weg tot hij zich opnieuw in de spotlights speelde met een katachtige keelsprong alla Wolverine. Spectaculair en onbedoeld. Hopelijk heeft de tegenstander er niets aan overgehouden.

En de match zelf? Tja, uit handen gegeven zeker. 6-4 voorgestaan en het slotoffensief niet overleefd. We moeten opnieuw volwassen leren uitspelen. En ik steek graag de hand in eigen boezem. Ik moet zowat de meest gepasseerde speler zijn met een tiental bruggetjes door dezelfde speler. Ondertussen combineerden ook wij er lustig op los. Vooral de eerste helft was een plezierig potje voetbal tussen twee toffe ploegen. De tweede helft werd wat bitsiger door twijfelachtige beslissingen van de ref. Conclusie: we hadden moeten winnen, maar we vergaten het af te maken.

Ik wil jullie ook twee opvallende quotes uit de terugtocht niet onthouden:
- (Fonso) Zeide gij een vrouw? (Jesse) Neen. (Fons) Awel, eet dan frieten!
- (Treul) die blauwe is die bruine zeker?

Vrijdag weer aan de bak voor het tweede luik van de week. Hopelijk deze keer wel iedereen op post? Fonso kan er niet bij zijn, maar we recupereren Beren. Met handschoenen. Go team!

Een poepie laten ruiken…

Welke titel mag je verwachten als 'the funny captain' een verslag schrijft?

...Toch zag het er eventjes benard uit toen onze gelegenheidskapitein met een slim tikje de eigen keeper uitschakelde. 0-1 en de ploeg eventjes uit balans. De oorzaak? Wel, The funny captain kwam voor het eerst op een legale manier aan zijn aanvoerdersband. De aanwezigheid van een Poolse deerne zorgde er immers voor dat onze normale kapitein vrijwillig het bandje afstond.

Zijn vriendin mocht hem immers niet in zijn normale doen zien: instructies geven, orders uitdelen,... Hij wou dit nog even verborgen houden en daarom mocht the funny captain aantreden. Maar door zijn zenuwachtigheid was die dus de oorzaak van de 0-1. De tol van het leiderschap .

Gelukkig kreeg Jeronimus twee geniale invallen en trof hij 2 maal doel kort na elkaar. Eén keertje uit onmogelijke hoek, de andere keer iets fraaier binnengetrapt. Het vertrouwen groeide, de druk zwol aan en het resultaat bleef niet op zich wachten. Zelf de funny captain prikte er 2 tegen de netten. Meteen een verdubbeling van zijn scoreaantal over het hele jaar. We lieten Vuve Barree nu écht een poepie ruiken.

Maar met een voorsprong van 6-1 werd het opnieuw duidelijk waarom we dringend aan onze conditie moeten werken. Nogmaals. Vermoeidheid sloeg toe, we liepen achter de man die we moesten dekken (dan ruik je zelf het poepie) en op een bepaald moment stond het 7-4. Dankzij onze tweede time out konden we even herademen en legde 3S de eindstand vast: 8-4, een vermoeide maar tevreden ploeg keek er naar en zag dat het goed was.  De schandelijke nederlaag uit de heenronde was - volledig terecht - uitgewist.

Volgende week twee keer aan de bak: woensdag en vrijdag. Fonso doet al mee op vrijdag en heeft er veel zin in. Go team!

Zaterdag 25 februari: eerste grote voetbalbal

Heren, dames bloglezers
Op zaterdag 25 januari organiseert Spel in Zicht het allereerste 'Grote Voetbalbal'.

Waar? In fuifzaal Sioux, Platteberg 8 in Gent
Inkom? 5 euro (het is voor onze kas te spijzen, een kleine prijs voor een avond vol leute)
Aftrap? 22u
Dresscode? Rode kaart. Of gele.

En elke toegangskaart is meteen je ticket voor de supertombola.
Met allerlei prullaria, maar ook enkele superspellen en speelgoed.

Iedereen is van harte welkom! Tot dan?

Spartak – Spel in Zicht. Zie vorig verslag.

... Maar dat zou iets te makkelijk zijn.

Eerst de uitslag: 3-3. Opnieuw een draw. En geen verdiende derde plaats (nog niet).

Ook opnieuw een veldslag. Een rugbymatch. Een wrestlemania-catch op zijn Amerikaans.

Al vielen er deze keer wel duidelijke verschillen op te tekenen.

Welke?
- Onze blog/website wordt gelezen. Mooi. Maar dat hadden we enigszins verwacht. Iets minder verwacht is dat een tegenstander na het laatste fluitsignaal onmiddellijk op ons afstapt met de commentaar: "En? Weet ge nog van vorig keer?". Een duidelijker verwijzing naar onze vorige confrontatie is nauwelijks mogelijk. We hopen dat dit een positieve evolutie is .

- Waar we vorige keer de 2 punten wegkaapten bij een erg sterk Spartak was het nu omgekeerd. Met verschoning voor de ploeg die nu op het veld stond, maar de kwaliteit van hun team lag in de heenmatch een stuk hoger. Over de twee matchen bekeken, lijken 2 punten voor elk team dus te weinig... Laten we er dus gewoon elk 3 punten van maken. Wat denken jullie? Mailtje sturen naar de voetbalbond?

- Spartak was een te duchten ploeg. Maar vooral de foutenlast lag enorm hoog. Overal waar je keek zag je vallende spelers. Meestal met een groen tintje. Om ook maar enigszins dezelfde tred te houden, moesten we onze rug rechten en er eveneens vol tegenaan gaan. De potige partij van vorige keer herhaalde zich. De leuke pot voetbal waar we naar uitkeken, werd letterlijk de grond ingeboord. Ook deze keer liet de arbiter begaan. Orgelpunt: een dikke, vuile, donkerrode fout op de captain. En begrijpelijk revancheren van Geronimo met een duwtje. Tijdens het douchen konden we alvast stoefen met al onze rode, blauwe, paarse en andere bonte plekken.

- Kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf? Jammer genoeg niet. Jeroens truitje kwam zwaar gehavend uit de wasmachine. Er wordt naar een oplossing gezocht... Dan investeer je eens in kwaliteit. I blame capitalism.

- Grappig was het einde van de match. Na het affluiten, rolt een bal nog mooi naar onze goal, maar de paal brengt redding. Niet dat de goal zou tellen, maar de parallel zou fantastisch geweest zijn.

Volgend jaar scheenlappen aanbinden en we muilkorven dit zwarte beest. Mag dit het begin zijn van een prachtige haat-liefde verhouding. We nodigen beide teams van Spartak alvast met veel plezier uit op onze fuif, 25 februari, om alles met een dorstlessende pint door te spoelen. Wie weet volgt er zelfs een slow. Meer info volgt binnenkort.

Volgende week moeten we echter eerst nog een appeltje schillen met Vuve Barree.
Ons verslaan verdorie, dat mogen alleen de Veugelfriends . Ook jullie zijn welkom op de fuif. Zeker de délégué. Met haar volgt gegarandeerd een slow.

Op het einde winnen de Duitsers

Dju 't zat ons niet mee! Allé, 't zat ons wel mee, nie !?!

Kort samengevat: zaalvoetbal duurt een uur en op 't einde wint... Inderdaad, die Mannschaft. En in ons geval ook niet onterecht, alhoewel RSEV Gent R1 het ons knap lastig heeft gemaakt. Uiteindelijk bleek een Daum-score te volstaan om opnieuw de 3 punten te pakken.

De goalies aan beide zijden leken er een brilscore van te gaan maken en hielden beiden hun netten schoon. Het werd zelfs een wedstrijd binnen de wedstrijd. Tot Jeronimo in de allerlaatste seconde (!) met de ogen toe een ultieme vrije  trap met een alles of niets knal alsnog door alles en iedereen joeg. Gelukkig haalde de bal de snelheid van het eindsignaal in. 1-0. Een oerkreet van vreugde ging door de sporthal (toch onze kant van de sporthal).

Wat onthouden we:
- TDK is back in town
- We behielden de koelbloedigheid en organisatie tot de laatste  seconde
- Acar speelde een 'bere(n)match' in de goal en droeg zijn steen bij tot het behoud van de nul
- Jeronimo hield de spanning er tot de laatste minuut in
- Er werd nog lang en uitvoerig nagekaart in 't clubhuis, maar niet over de match want daar viel niks meer over te zeggen.
- We zijn lachende derde want JOB en de Eeklo's speelden gelijk
- Er zijn toch wat twijfels over het scorend vermogen van onze wedstrijdbal

Happy New Year team!

2012. Begin van een nieuw voetbaljaar, einde van de winterslaap. Volgende week beginnen we er opnieuw aan. Benieuwd bij wie de eindejaarsetentjes het meest blijven plakken zijn.

Waar kijken we naar uit dit jaar op voetbalvlak?

- Die derde plek! Virtueel staan we op één punt van het podium. Ook plaats twee kan in principe nog, maar dan moeten we 2 keer winnen van Eeklo en zelf geen misstap maken. Voor de realisten onder ons: onmogelijk. Voor de dromers en de positievelingen: mathematisch kunnen we zelfs nog kampioen worden. Maar de doelstelling blijft Top 3.
- Fonso! De langverwachte terugkeer staat gepland voor februari (naar het schijnt). We kijken er keihard naar uit.
- Dekens. Altijd welkom, hopelijk is die spierblessure voorbij. De eerste matchen in januari kunnen we je zeer goed gebruiken... Inplannen?
- Délé G. Amber is weer beschikbaar. Samen met Toon zijn ze rotsen in de branding. Eerste date: dinsdag?
- Vuve Barree: met die mannen hebben we nog een eitje te pellen. Niet dat zij iets misdaan hebben, maar deze nederlaag willen we absoluut uitwissen met een deugddoende overwinning.
- De Spinnekop: derde helften worden er steevast gevierd. Toch maar eens polsen voor een sponsoring?
- De grappen en grollen van iedereen. Met abonnement voor die van Treul en 3s.

Noch een paar keer slapen en het is zo ver... Eerste tegenstander: RSEV Gent R1. De laatste nog onbekende ploeg uit de reeks. Dinsdag om 22u in Keiskant. Spelers en Délégué aanwezig?

Cartreulisme

Beste voetballiefhebbers, dit wordt hét woord van 2012.
Alé, als we er genoeg ruchtbaarheid aan geven toch. Het is alleszins een term die zijn plaats in ‘the cloud’ verdient. Waarom dan niet op onze blog?

Definitie volgens Van Daele: “Een Cartreulisme is een samenvoeging van twee of meerdere zegswijzen tot iets geniaals nieuws. Iets dat kant nog wal raakt. Maar verdomd grappig is. De uiter ervan is overtuigd dat hetgeen hij of zij zegt absoluut correct is.”

Oorsprong volgens Wiki:  “De familie Cartreul. Een ingeweken gezin met West-Vlaamse roots dat via Lokeren in Gent terechtkwam. Volgens (eigen) overlevering komt deze vreemde naam vanuit een ultrageheime doofpotaffaire van de Franse Zonnekoning. Omgekeerd lees je de naam immers als ‘leurs trace’. Op een zonnige dag zou de opperkoning immers een dienstmeid tegengekomen zijn en zo ontstond een ras van bastaards. Zijzelf zeggen liever dat ze blauw bloed in de aderen hebben. Jammer genoeg is de lijn bijna uitgestorven. Er zijn nog slechts drie mannen die een naamdrager kunnen produceren en ze hebben allemaal dochters. De enige Skywalker die zijn familie kan redden, speelt in onze ploeg (hij werd vorige week in zijn kruis geschoten door een Torpedo). Samen met zijn lieftallige zus is hij meteen
de grootste uitdrager van de befaamde Cartreulismes.”

Een bloemlezing:
- Oost thuis, West best (Tom C)
- Never change a winning horse (Tiny C)
- Daar zal geen kat naar kraaien (Tiny C)
- Ik wil geld op de plank (Tiny C)
- Met de deur in huis springen (Tom C)
- Kris Peeters, die heeft ook al veel hoge vogels geschoten (Tom C)
- Ze schieten als bomen uit de grond (Sarah V)
- Ik moet een stokpaardje achter de deur houden (anoniem)
- Ik wil mosselen bij de vis (anoniem )
- Silvia, We moeten de kerk in het midden laten staan (Tom C)

Spijtig puntenverlies

6 december 2011, de goedheilig man zou 's avonds komen. Maar jammer voor ons voetbalt die tegenwoordig niet meer.

Drongen, Keiskant, 21u30, ik kom - in tegenstelling tot andere weken - veel te vroeg aan. Gelukkig is délégue Toon reeds aanwezig. Na ons arriveren de gebroeders Van Daele en ben ik voor 't eerst getuige hoe onze verzorger/sponsor netjes per speler de outfits klaarlegt. Respect.

So far, so good. De tegenstander deze avond blijkt Torpedo te zijn - niet te onderschatten.
Het - te betwisten - verlies in de terugronde van afgelopen seizoen staat nog in het collectief geheugen gegrift. Een gewaarschuwd man is er twee waard, en dat was nodig, want we hadden maar 1 reservespeler.

De eerste helft maakt duidelijk dat we alert moeten spelen, dat doen we dan ook. We domineren zelfs, zowel verdedigend als aanvallend is de inzet groot. Alweer een ploeginspanning - daar hou ik van. Vanuit een stilstaande fase, netjes afgewerkt voorbij 't muurtje (nice one, Davis!), komen we 1-0 op voorsprong. Dan moeten we de kalmte bewaren. De tegenpartij weet de bal, net als wij, mooi rond te spelen. Na een time-out blijft het gelijk op gaan. Beren komt een aantal keer hoogstnodig tussen, maar ook die mannen komen na enkele gerichte trappen uit de tweede lijn goed weg. Zo wordt er voor de rust niet meer gescoord.

"Blijven verdedigen", "We zijn goed bezig", "Die goals komen wel". Slechts enkele van de motiverende woorden tijdens de halftime. Nog wat water, en terug het veld op - altijd dat psychologische voordeel als je als eerste opkomt.

Aan de tweede helft maak ik weinig woorden vuil. Sterke inzet, mooi voetbal, aan beide kanten. 't Ging gelijk op. De titel verried het dus al een beetje ... gelijkspel. Da's altijd jammer. Zeker als je de betere ploeg was, al was daar zelfs onderling discussie over. Maar ik geef het u op een briefke: wij waren beter. Ons enig doelpunt werd helaas geëvenaard op - hoe kan het anders in een partij waar de tegenstander een minimum aantal kansen krijgt - een stilstaande fase. 1 - 1, op 8 minuten van het einde. Dat doet zeer, evenals een trap in de ballen - vraag maar aan Treul.

Maar vandaag leerden we alweer een onbetwiste voetbalwet - als je niet scoort, kan je niet winnen. En spitsen kunnen 4 keer ongestraft missen, terwijl de keeper gepakt wordt op 1 foutje. Maar aan dat laatste doen wij niet mee. Wij houden van onze keeper - hij staat er elke week, én hoe! Volgens mij groeit hij nog elke wedstrijd, letterlijk én figuurlijk.

En niet onbelangrijk: wij kunnen lachen na de wedstrijd, al is het met flauwe moppen en onder-water-communicatie. En iets met Marie die sixt. Wat dat ook mag betekenen.

En nu: winterstop - volgens de ene een kans om kilo's kwijt te spelen, maar net een risico om er terug bij te komen volgens de andere. Wat het ook moge zijn, de heenronde was TOP, heren. We groeien als ploeg, en daar doen we 't voor.

Eerstvolgende wedstrijd: 10 januari 2012, opnieuw in de hel van Drongen.