Spijtig puntenverlies

6 december 2011, de goedheilig man zou 's avonds komen. Maar jammer voor ons voetbalt die tegenwoordig niet meer.

Drongen, Keiskant, 21u30, ik kom - in tegenstelling tot andere weken - veel te vroeg aan. Gelukkig is délégue Toon reeds aanwezig. Na ons arriveren de gebroeders Van Daele en ben ik voor 't eerst getuige hoe onze verzorger/sponsor netjes per speler de outfits klaarlegt. Respect.

So far, so good. De tegenstander deze avond blijkt Torpedo te zijn - niet te onderschatten.
Het - te betwisten - verlies in de terugronde van afgelopen seizoen staat nog in het collectief geheugen gegrift. Een gewaarschuwd man is er twee waard, en dat was nodig, want we hadden maar 1 reservespeler.

De eerste helft maakt duidelijk dat we alert moeten spelen, dat doen we dan ook. We domineren zelfs, zowel verdedigend als aanvallend is de inzet groot. Alweer een ploeginspanning - daar hou ik van. Vanuit een stilstaande fase, netjes afgewerkt voorbij 't muurtje (nice one, Davis!), komen we 1-0 op voorsprong. Dan moeten we de kalmte bewaren. De tegenpartij weet de bal, net als wij, mooi rond te spelen. Na een time-out blijft het gelijk op gaan. Beren komt een aantal keer hoogstnodig tussen, maar ook die mannen komen na enkele gerichte trappen uit de tweede lijn goed weg. Zo wordt er voor de rust niet meer gescoord.

"Blijven verdedigen", "We zijn goed bezig", "Die goals komen wel". Slechts enkele van de motiverende woorden tijdens de halftime. Nog wat water, en terug het veld op - altijd dat psychologische voordeel als je als eerste opkomt.

Aan de tweede helft maak ik weinig woorden vuil. Sterke inzet, mooi voetbal, aan beide kanten. 't Ging gelijk op. De titel verried het dus al een beetje ... gelijkspel. Da's altijd jammer. Zeker als je de betere ploeg was, al was daar zelfs onderling discussie over. Maar ik geef het u op een briefke: wij waren beter. Ons enig doelpunt werd helaas geëvenaard op - hoe kan het anders in een partij waar de tegenstander een minimum aantal kansen krijgt - een stilstaande fase. 1 - 1, op 8 minuten van het einde. Dat doet zeer, evenals een trap in de ballen - vraag maar aan Treul.

Maar vandaag leerden we alweer een onbetwiste voetbalwet - als je niet scoort, kan je niet winnen. En spitsen kunnen 4 keer ongestraft missen, terwijl de keeper gepakt wordt op 1 foutje. Maar aan dat laatste doen wij niet mee. Wij houden van onze keeper - hij staat er elke week, én hoe! Volgens mij groeit hij nog elke wedstrijd, letterlijk én figuurlijk.

En niet onbelangrijk: wij kunnen lachen na de wedstrijd, al is het met flauwe moppen en onder-water-communicatie. En iets met Marie die sixt. Wat dat ook mag betekenen.

En nu: winterstop - volgens de ene een kans om kilo's kwijt te spelen, maar net een risico om er terug bij te komen volgens de andere. Wat het ook moge zijn, de heenronde was TOP, heren. We groeien als ploeg, en daar doen we 't voor.

Eerstvolgende wedstrijd: 10 januari 2012, opnieuw in de hel van Drongen.