3e plaats in zicht? En: wie zijn de prijsbeesten?

Een weekje niet shotten. Een mens zou er mistroostig van worden. Maar misschien is een beetje rust net wat we nodig hebben om die laatste rechte lijn in te zetten naar de eindmeet. Meteen hebben we tijd voor een voorzichtige round-up.

Wat zijn de vaststellingen?
- Top 3 is nog steeds haalbaar, maar wordt moeilijk. Plaatsen 1 en 2 zijn verdeeld. En voor plaats 3 heeft JOB de beste kaarten. Al kunnen we het volgende week wel spannend maken door hen opnieuw te verslaan. Wordt ongetwijfeld een nagelbijter.
- Top 4 is een bijna mathematische zekerheid. We doen het dus helemaal niet slecht in een reeks die stukken sterker is dan die van vorig jaar.
- Top 10 beste verdediging is gaan vliegen. De Veugelfriends nekten ons. Twee keer.
- We spelen leuke wedstrijden, behalve de wedstrijd vorige week was een regelrechte aanfluiting. Hopelijk maken we dit niet veel meer mee. Dat onze collega's van Berdi en De Kafka's zich roeren op onze blog, moedigen we graag aan.
- Team spirit staat centraal. En dat houden we graag zo.

En nu... het langverwachte 'moment of truth'.
Wie won er spellen en speelgoed op onze fuif? Hier komen de winnaars...

1. Luis Alonso (Treul): Love Cubes Romeo & Juliet
2. Griet Vervaert (Beren): Cranium
3. Neel (Beren): Zoobles Treehouse
4. Micheline Bauwens (Davis): Domino Express
5. Yves (Jeroen): Slackstar
6. Michael (Jeroen): Pirate Royal Harbor
7. Bob Magerman (Jesse): King of Tokyo
8. Ann van Tom VDV (Davis): Colour Code
9. Valerie (Jesse): Crea Shirt
10. Tineke Cartreul (Tom): Land 2 Forces

Wat winnen de andere deelnemers? Elk een prachtige Star Trek Voyager video cassette. Af te halen bij je voetbalvriendje.
Komt er een tweede fuif volgend jaar? Wellicht niet. We gaan zo goed als zeker voor een leuke quiz. Met opnieuw spellen en speelgoed te winnen.

Een beeld zegt meer dan duizend woorden

Begrijp me niet verkeerd, dit is in géén opzicht verwijt of spot naar de tegenstander. Het gaat om emotionele expressie, het uitdrukken van gevoelens - ik ben nu eenmaal een gevoelige jongen. De term die de ganse wedstrijd voor mij perfect kan samenvatten is frustratie.

Frustratie jegens de lichtontvlambare tegenstander en de daaropvolgende lichamelijke uitingen. Frustratie jegens de afwachtende en twijfelachtige reactie van de arbiter - of net het ontbréken van reactie! Als derde en laatste, frustratie wegens het besef dat wij mensen (sta me toe even te veralgemenen) het toch soms moeilijk hebben om steeds ons verstand de bovenhand te geven. Zo geef ik toe dat het laatste duwtje misschien niet écht nodig was, maar dat is de passie, het buikgevoel, de reflexen van een voetballer.

Zoals Edvard Munch zijn frustratie in ‘The Scream’ in verschillende vormen uiting gaf, zo kozen wij voor de meest constructieve: frustratie omzetten in prestatie. Of wat menig sportjournalist wel eens zou omschrijven als 'de voeten laten spreken'. En óf we dat gedaan hebben. Na enkele jammerlijke tegendoelpunten - het geluk was niet aan onze zijde - komen we dankzij Davis vlot langszij. Laatsgenoemde komt trouwens deze avond als man van de match uit de kleedkamer. Met 2 netjes afgewerkte doelpunten (eerlijk: ik dacht dat het er 3 waren, maar we weten allemaal dat ik daar al eens de mist in ga), een aantal heerlijke assists,  een uithaal van de middenlijn die op de winkelhaak uiteenspat én het nodige verdedigende werk; echt: respect.

Verder onthoud ik ook de mooie teamcombo’s. Snelle combinaties met een kruisbestuiving van aanval en verdediging, want zowel Fonso als Acar vinden het doel. Zo komen we al gauw tot een 4-4 gelijkstand, ergens halfweg de tweede helft.

Bij ons blijven de kansen komen, bij SVS Gent Deaf zijn ze eerder schaars. Misschien lag daar ook de reden waarom een tegenspeler mij na een fair verdedigingsmanoevre foutief aanklampt, met het noodlottig duwtje tot gevolg. Gelukkig konden we net voor dit euvel - met opnieuw een mooie combinatie - het nodige doelpunt uitlopen.
Met een klein hartje stond ik dus vervroegd onder de douche - fingers crossed dat de verdediging stand hield. En niet minder trots mocht ik aanschouwen dat Acar, Treul en Jesse hier weerom het vaandel hoog hielden, met beren als rots in de branding - of rots in de goal, ‘t is maar hoe je ‘t bekijkt. Fluitsignaal. 5-4. De hel van Drongen was zijn naam weer waardig.

volgende week ben ik dus - tot mijn grote spijt - niet van de partij.

verslaggever van dienst,
3S

Beast in de goal, beer op het plein

5 tegen 9. Hardly fair but we fared hard.

Als Spel In Zicht’er is het leven niet altijd even makkelijk. Het ene moment zit je thuis met 9 vrouwen, het andere zoek je je eigen schoen in een kluwen van voetbalgeweld. En leuke tripjes naar zee worden geannuleerd omdat je op het plein moet staan. Gelukkig dat we er niet alleen voor staan. Want ook onze vrouwen maken vaak grote opofferingen voor de ploeg. Zo is er vaste délégué Amber én Elise, de vrouw die ervoor zorgde dat we geen forfait hoefden te geven.

Dankzij een omtrekkende beweging langs de R4, Zwijnaarde, Merelbeke, Gent, Merelbeke, Melle van the funny captain kwamen we net op tijd op het strijdtoneel van de Jozefieten. Vlug de uniformen aan en posities innemen. De scheids was na een match van tweede provinciaal duidelijk niet tuk op zagen, onreglementair wisselen en onsportief gedrag. We knoopten het in onze oren.

SVD is een aangename ploeg om tegen te spelen. Ze gaf ons ruimte om ons spel te maken terwijl twee van hun spelers toch steeds de druk op onze verdediging hoog hielden. Drie klappers belandden in onze netten. Geen erg, want ons scorend vermogen begint stevig te groeien. Zijn de fietsrollen geïnstalleerd of is het babyvet eraf? Davis weet alleszins de gaatjes in de verdediging te vinden en heeft met vijf treffers onze topschutter bijna bijgebeend. Bijna. Want die enkel zal nu wel snel genezen zijn, vermoeden we… Nietwaar, Jeroen? We kijken alvast uit naar dit duel.

Deze match leerden we ook dat er enkelen zijn die expres niet meedingen naar die titel. Sponsor, kapitein (not the funny one) en verdediger McKenzie werd meerdere keren alleen voor de goal gezet. Maar vond het te erg om zijn broer de eer van assist te geven en miste dus maar.

Want, naast winnen, draaide het die avond eigenlijk maar rond één vraag. “Kan die keeper voetballen?” Het laatste kwartier lieten we het BEAST uit de kooi en die stormde blij als een losgeslagen hondje het veld op. Daar kwamen 3 assists, een schot binnen kader en 1 goal uit voort (van Davis). Not bad for a first-timer, al schrijf ik het zelf…

We hebben ons geamuseerd, verwonderd en uiteindelijk gewonnen. Dé pre-party voor onze voetbalfuif de avond erna (verslag volgt).

Wat onthouden we van deze match?
- Meer is niet altijd beter, tenzij het goals zijn
- Davis scoorde er 5, Dries 2 en Treul 1
- Jeroen voelt de hete adem van Davis in zijn nek
- Als Dries wil keepen, moet hij nog zotter worden
- Als Beren wil spelen is dat het liefste in de goal

Morgen een thuismatch tegen de Deaf’s. Die kennen we vooral als een niet zo rustig ploegje. Wie is er paraat?

Een gewond dier…

De Veugelfriends. Ongeslagen leider in 3de prov. E.
Spel in Zicht. Knokploeg op een zucht van de top 3.

Met de vorige wedstrijd in gedachten (8-3, met een tussenstand van 6-3), hadden we onze prijzenkast uit voorzorg al afgestoft in afwachting van een nieuwe scalp. Jammergenoeg was het stof nog niet opnieuw nedergedaald of de hoop werd de kop ingedrukt.

De badnewsweek zag er als volgt uit:
- 3S aan de kant met een 3de gele kaart
- Fonso geveld door griep
- Jeroen met een enkelkwetsuur
- Jesse met een lijkkleurtje aan de aftrap

Strijdtoneel was de ijspiste die ze ook wel de Merelbeekse sporthal noemen. En dus niet de tennisclub, Jesse. Een ijspiste was niet waar de enkel van Jeroen op gerekend had, en die gaf er dan ook al na 5 min de brui aan. Gevolg: zonder wisselspelers tegen de leider, waarvan de reservebank waarschijnlijk op nummer 2 zou staan. Toen stond het trouwens al 1-0. Acar had de nummer 12 van vorige week blijkbaar nog altijd in z'n broekzak zitten. Want de nummer 67 van de Vleugelfriends kon er niet meer bij... Het moet wel gezegd, de beste man op het veld.

Maar een gewond dier is altijd gevaarlijk en we lieten ons niet overspelen. De verdediging kreunde maar kraakte niet. Iedereen nam z'n taak op en we legden enkele mooie combinaties op de mat. Een 1-2tje tussen Acar en Davis over de volledige breedte van het veld, lekker teruggelegd op McKenzie, die beheerst afwerkte. Tussenstand aan de rust 3-1. Het kon slechter.

En dat bewezen we in de 2de helft. Veugelfriends schakelde een versnelling hoger en we kwamen er niet meer aan te pas. 7 doelpunten tegen in 25 min. Beren was er ziek van. Het is trouwens de eerste keer dat we dubbele cijfers te incasseren krijgen (Beren, een get-wel-soon-kaartje is onderweg). Tussentijds konden we nog milderen met 2 mooie treffers van Davis, op assists van Beren (jawel!) en Acar (hoekschop). Maar gezien de situatie een verdienstelijke wedstrijd!

Verliezen met 10-3 en toch met een goed gevoel naar huis - behalve Beren dan. Het kan enkel met Spel in Zicht!
Volgende week vrijdag is het onze beurt om een 'patat uit te delen'...

When the going gets though, the though get going

Geen elfstedentocht. Das het slechte nieuws. Maar deze keer treurden we niet lang. Want na de ijspiste van afgelopen vrijdag waar we maar een halve tegenpartij en geen arbiter aantroffen, mochten we dinsdag écht aan de slag. Enkel Jeroen was er deze keer niet bij; de eerste keer van het seizoen trouwens. Fonso werd zijn waardige vervanger.

Het eerste één-tweetje werd in de kleedkamer gespeeld en op slinkse wijze kreeg de Funny Captain een nieuwe cap. Het bleek een té zware last op zijn schouders waardoor hij al na enkele minuten neerzijgde. De enkel had het begeven. Reden? Volgens eigen zeggen “een domme fout op het middenveld, met dom balverlies op een domme plaats. Dom, dom, dom”. Echt funny was het natuurlijk niet en de dader keek een beetje beteuterd naar het tafereel. Een man minder, maar zoals Billy Océan zei: When the going gets though...

De nummer 12 van onze tegenstander bleek onze gevaarlijkste klant, maar Axel stak hem al snel in zijn broekzak. In het begin leidde dit tot soms venijnige woordenwisselingen, maar al na een paar minuten ontstond er zelfs iets als wederzijds respect. Het werd een match in een match, en een entertainend beispiel waarin Axel meestal aan het langste eind trok.

Het scoreverloop? Wel, die mannen kwamen voor na mooi samenspel. Maar we vochten terug in onze gekende stijl. Nog in de eerste helft maakten we gelijk en op slag van rust kwamen we op voorsprong. Ideaal. Voetballend was het niet erg mooi, maar aan het begin van de tweede helft legden we plots zéér mooie combinaties op de - tja - vinylmat? Het ging erg vlotjes naar 5-1. Match gespeeld. Eindstand werd verdiend 6-3.

Idioterieën?
- De goals? Tijdens het douchen was er verwarring troef. Bij het tellen wie er scoorde bleken we 7 treffers te hebben. 3s had er zeker 2, al kan hij zich die tweede tot op vandaag niet herinneren. We bedekken die goal met de mantel der liefde en laten hem dan als een goochelaar verdwijnen. De 3 van Fonso zijn zeker vermeldenswaardig.
- De mooie passeerbeweging en dito goal van onze keeper, aka gelegenheidsveldspeler, tijdens onze wintermatch. Mooi zijn eigen broer en kapitein in de wind gezet. Al moeten we opmerken dat de geschiedenis altijd wordt geschreven door de overwinnaar en daarom niet altijd even accuraat is.
- De broekzak van Axel. Die zit wellicht al vol voetballers. Best volgende week plaats maken voor een paar nieuwe.
- De nieuwe tactiek: doorgaan, neergetackeld worden, protesteren en als de scheids nog steeds niet fluit er gewoon een knal opgeven die lijkt op een pas en dan uitmondt in een goal. Redelijk spectaculair.
- Het achtergrondkoor in bovenstaande video. Pure nostalgie. Nietwaar Daddy Cool?

Volgende week woensdag om 22u tegen Veugelfriends. We zien wel wat dit wordt. Geen druk, no stress.

You win some. You speel some gelijk.

Verdamd. Weer gelijk gespeeld. 6-6 deze keer.

Het niet zo bijster goede resultaat stond voor de match in de sterren geschreven. Davis, buikgriep. Jeroen, sinussen. Maar hij stond wel op het plein en inspireerde de tegenstander tot het meermaals scanderen van 'linkervoet, linkervoet, linkervoet gvdm!'. Beren, snowboarden. Dekens, afwezig. Axel, stond 5 minuten voor tijd bijna aan de thuissporthal tot het verlossende telefoontje kwam. Stond 5 minuten na aftrap op het plein als keeper. Maar zonder handschoenen. Dries had als gelegenheidskeeper toen al een aantal minuten de nul gehouden met o.a. een weergaloze redding. Ook zonder handschoenen . En, last but not least: Fonso had een Erasmus-schoorsteen conditie.

Want dàt was eigenlijk het grootste nieuws van de dag: The return of Fonso!! Jezus himself daalde neder op deze aarde om een potje te voetballen. En werd met veel plezier opnieuw in de ploeg verwelkomd. Zelfs met enkele mannelijke omhelzingen en wederzijds schoudergeklop met hemelsbrede glimlachen. Mochten we zo geen stoere kerels zijn, we zouden een traantje wegpinken. En hij scoorde zowaar de eerste goal. Daarna deemsterde (wat een mooi woord) hij wat weg tot hij zich opnieuw in de spotlights speelde met een katachtige keelsprong alla Wolverine. Spectaculair en onbedoeld. Hopelijk heeft de tegenstander er niets aan overgehouden.

En de match zelf? Tja, uit handen gegeven zeker. 6-4 voorgestaan en het slotoffensief niet overleefd. We moeten opnieuw volwassen leren uitspelen. En ik steek graag de hand in eigen boezem. Ik moet zowat de meest gepasseerde speler zijn met een tiental bruggetjes door dezelfde speler. Ondertussen combineerden ook wij er lustig op los. Vooral de eerste helft was een plezierig potje voetbal tussen twee toffe ploegen. De tweede helft werd wat bitsiger door twijfelachtige beslissingen van de ref. Conclusie: we hadden moeten winnen, maar we vergaten het af te maken.

Ik wil jullie ook twee opvallende quotes uit de terugtocht niet onthouden:
- (Fonso) Zeide gij een vrouw? (Jesse) Neen. (Fons) Awel, eet dan frieten!
- (Treul) die blauwe is die bruine zeker?

Vrijdag weer aan de bak voor het tweede luik van de week. Hopelijk deze keer wel iedereen op post? Fonso kan er niet bij zijn, maar we recupereren Beren. Met handschoenen. Go team!

Een poepie laten ruiken…

Welke titel mag je verwachten als 'the funny captain' een verslag schrijft?

...Toch zag het er eventjes benard uit toen onze gelegenheidskapitein met een slim tikje de eigen keeper uitschakelde. 0-1 en de ploeg eventjes uit balans. De oorzaak? Wel, The funny captain kwam voor het eerst op een legale manier aan zijn aanvoerdersband. De aanwezigheid van een Poolse deerne zorgde er immers voor dat onze normale kapitein vrijwillig het bandje afstond.

Zijn vriendin mocht hem immers niet in zijn normale doen zien: instructies geven, orders uitdelen,... Hij wou dit nog even verborgen houden en daarom mocht the funny captain aantreden. Maar door zijn zenuwachtigheid was die dus de oorzaak van de 0-1. De tol van het leiderschap .

Gelukkig kreeg Jeronimus twee geniale invallen en trof hij 2 maal doel kort na elkaar. Eén keertje uit onmogelijke hoek, de andere keer iets fraaier binnengetrapt. Het vertrouwen groeide, de druk zwol aan en het resultaat bleef niet op zich wachten. Zelf de funny captain prikte er 2 tegen de netten. Meteen een verdubbeling van zijn scoreaantal over het hele jaar. We lieten Vuve Barree nu écht een poepie ruiken.

Maar met een voorsprong van 6-1 werd het opnieuw duidelijk waarom we dringend aan onze conditie moeten werken. Nogmaals. Vermoeidheid sloeg toe, we liepen achter de man die we moesten dekken (dan ruik je zelf het poepie) en op een bepaald moment stond het 7-4. Dankzij onze tweede time out konden we even herademen en legde 3S de eindstand vast: 8-4, een vermoeide maar tevreden ploeg keek er naar en zag dat het goed was.  De schandelijke nederlaag uit de heenronde was - volledig terecht - uitgewist.

Volgende week twee keer aan de bak: woensdag en vrijdag. Fonso doet al mee op vrijdag en heeft er veel zin in. Go team!

Zaterdag 25 februari: eerste grote voetbalbal

Heren, dames bloglezers
Op zaterdag 25 januari organiseert Spel in Zicht het allereerste 'Grote Voetbalbal'.

Waar? In fuifzaal Sioux, Platteberg 8 in Gent
Inkom? 5 euro (het is voor onze kas te spijzen, een kleine prijs voor een avond vol leute)
Aftrap? 22u
Dresscode? Rode kaart. Of gele.

En elke toegangskaart is meteen je ticket voor de supertombola.
Met allerlei prullaria, maar ook enkele superspellen en speelgoed.

Iedereen is van harte welkom! Tot dan?

Spartak – Spel in Zicht. Zie vorig verslag.

... Maar dat zou iets te makkelijk zijn.

Eerst de uitslag: 3-3. Opnieuw een draw. En geen verdiende derde plaats (nog niet).

Ook opnieuw een veldslag. Een rugbymatch. Een wrestlemania-catch op zijn Amerikaans.

Al vielen er deze keer wel duidelijke verschillen op te tekenen.

Welke?
- Onze blog/website wordt gelezen. Mooi. Maar dat hadden we enigszins verwacht. Iets minder verwacht is dat een tegenstander na het laatste fluitsignaal onmiddellijk op ons afstapt met de commentaar: "En? Weet ge nog van vorig keer?". Een duidelijker verwijzing naar onze vorige confrontatie is nauwelijks mogelijk. We hopen dat dit een positieve evolutie is .

- Waar we vorige keer de 2 punten wegkaapten bij een erg sterk Spartak was het nu omgekeerd. Met verschoning voor de ploeg die nu op het veld stond, maar de kwaliteit van hun team lag in de heenmatch een stuk hoger. Over de twee matchen bekeken, lijken 2 punten voor elk team dus te weinig... Laten we er dus gewoon elk 3 punten van maken. Wat denken jullie? Mailtje sturen naar de voetbalbond?

- Spartak was een te duchten ploeg. Maar vooral de foutenlast lag enorm hoog. Overal waar je keek zag je vallende spelers. Meestal met een groen tintje. Om ook maar enigszins dezelfde tred te houden, moesten we onze rug rechten en er eveneens vol tegenaan gaan. De potige partij van vorige keer herhaalde zich. De leuke pot voetbal waar we naar uitkeken, werd letterlijk de grond ingeboord. Ook deze keer liet de arbiter begaan. Orgelpunt: een dikke, vuile, donkerrode fout op de captain. En begrijpelijk revancheren van Geronimo met een duwtje. Tijdens het douchen konden we alvast stoefen met al onze rode, blauwe, paarse en andere bonte plekken.

- Kwamen we er zonder kleerscheuren vanaf? Jammer genoeg niet. Jeroens truitje kwam zwaar gehavend uit de wasmachine. Er wordt naar een oplossing gezocht... Dan investeer je eens in kwaliteit. I blame capitalism.

- Grappig was het einde van de match. Na het affluiten, rolt een bal nog mooi naar onze goal, maar de paal brengt redding. Niet dat de goal zou tellen, maar de parallel zou fantastisch geweest zijn.

Volgend jaar scheenlappen aanbinden en we muilkorven dit zwarte beest. Mag dit het begin zijn van een prachtige haat-liefde verhouding. We nodigen beide teams van Spartak alvast met veel plezier uit op onze fuif, 25 februari, om alles met een dorstlessende pint door te spoelen. Wie weet volgt er zelfs een slow. Meer info volgt binnenkort.

Volgende week moeten we echter eerst nog een appeltje schillen met Vuve Barree.
Ons verslaan verdorie, dat mogen alleen de Veugelfriends . Ook jullie zijn welkom op de fuif. Zeker de délégué. Met haar volgt gegarandeerd een slow.

Op het einde winnen de Duitsers

Dju 't zat ons niet mee! Allé, 't zat ons wel mee, nie !?!

Kort samengevat: zaalvoetbal duurt een uur en op 't einde wint... Inderdaad, die Mannschaft. En in ons geval ook niet onterecht, alhoewel RSEV Gent R1 het ons knap lastig heeft gemaakt. Uiteindelijk bleek een Daum-score te volstaan om opnieuw de 3 punten te pakken.

De goalies aan beide zijden leken er een brilscore van te gaan maken en hielden beiden hun netten schoon. Het werd zelfs een wedstrijd binnen de wedstrijd. Tot Jeronimo in de allerlaatste seconde (!) met de ogen toe een ultieme vrije  trap met een alles of niets knal alsnog door alles en iedereen joeg. Gelukkig haalde de bal de snelheid van het eindsignaal in. 1-0. Een oerkreet van vreugde ging door de sporthal (toch onze kant van de sporthal).

Wat onthouden we:
- TDK is back in town
- We behielden de koelbloedigheid en organisatie tot de laatste  seconde
- Acar speelde een 'bere(n)match' in de goal en droeg zijn steen bij tot het behoud van de nul
- Jeronimo hield de spanning er tot de laatste minuut in
- Er werd nog lang en uitvoerig nagekaart in 't clubhuis, maar niet over de match want daar viel niks meer over te zeggen.
- We zijn lachende derde want JOB en de Eeklo's speelden gelijk
- Er zijn toch wat twijfels over het scorend vermogen van onze wedstrijdbal